Sorry αλλά τα πολλά τα ντιν ντιν τα βαριέμαι....

Ο Βύρων Κολσουζίδης, κάτοικος Γερμανίας αλλά με καταγωγή την Ανατολή Σερρών, μου 'δωσε την απάντηση στην προηγούμενή μου ανάρτηση!
Οι κάτοικοι του Καλοχωρίου Σερρών το 2001 ήταν 267!
Για σήμερα δεν γνωρίζουμε και τα στοιχεία αυτά τα έχει πάρει από ΕΔΩ!

Ο ίδιος, μαζί με κάποιους άλλους, διατηρούν το blog για το χωριό τους, την Ανατολή, 3 χιλιόμετρα νοτιώτερα από το δικό μας χωριό, το Καλοχώρι!

Ο Βύρων μου έχει εξηπηρετήσει και παλαιότερα για κάποια άλλα στοιχεία που αυτή την στιγμή δεν θυμάμαι! Sorry Βύρωνα! Αξίζει, ωστόσο, να επισκευτείτε το blog τους ΕΔΩ!

Μπήκα και είδα την σχετικά νέα τους δουλειά και είδα και ένα βιντεάκι από το πανηγύρι τους το καλοκαίρι που ήταν και αυτός στο χωριό με διακοπές!

"Μπες να δεις και καλοχωρίτες που χορεύουν" μου 'γραψε στο mail που μου 'στειλε!
Και, ναι, χορεύουν και κάποιοι δικοί μας στην, προφανώς, μοναδική διασκέδαση στα χωριά μας!
Στα πανηγύρια! Που τόσο τα περιμέναμε κι εμείς, τότε, μα που τώρα τα 'χω τελείως ξεχασμένα!

"Να έρθεις τον Οκτώβριο... να 'ρθεις στο πανηγύρι μας" μου 'πε και τις προάλλες μια από τις αδελφές μου!
"Να κάνω τι" ρώτησα κι εγώ!
"Να χωρέψω ποντιακά; μα τα 'χω χορέψει τόσο πολύ στη ζωή μου που... τα 'χω βαρεθεί" απάντησα έτσι για να την σκάσω και λίγο....
"Τώρα θέλω να μάθω να χωρεύω άλλα πράγματα... να πάω αλλού να χορέψω..." συνέχισα για πιό πολύ σκάσιμο...
"Ναι, ναι, αλλού κι αλλού τρέχεις, εδώ δεν έρχεσαι" είπε κι αυτή με τον θυμό κάργα!!!
"Εμ, τα ντιν ντιν ντιν (την κέμεντζε) τα 'χω βαρεθεί πιά... τώρα θέλω να πάω σε άλλες χώρες να δω και ν' ακούσω και τα δικά τους τα ντιν ντιν ντιν..." συνέχισα και από τον σκασμό της μου 'κλεισε το τηλέφωνο μ' ένα "με τε σεν πα δουλείαν κι έχω..."

Μα μπείτε στο blog της Ανατολής και δείτε στο βίντεο με πόση αγκαρία χορεύουν οι περισσότεροι όπως πολύ καλά παρατήρησε και ο/η συντάκτης του κειμένου....

Θαρρώ πως η ψυχή του ανθρώπου θέλει ποικιλία! Τις επαναλήψεις τις βαριέται! Εγώ, τουλάχιστον, τις βαριέμαι δίχως με αυτό να εννοώ ότι δεν μ' αρέσουν!

Όταν μια χρονιά έτυχα σε χορό στο χωριό και τραγουδούσε ο ίδιος, ο Ευθήμης από τα Κάτω Πορρόια, σε κάποια στιγμή τον ρώτησα αν θα μας πει και κανένα ελληνικό...
"Μπα, δεν ξέρω τέτοια εγώ.... μόνο ποντιακά" ήταν η απάντησή του!!!!
Ε, σορρυ μάγκα, αλλά κι εγώ αυτά δεν τα αντέχω όλο το βράδυ και δε πα να 'μαι πόντια και από μάννα και από πατέρα! Και δε πα να πέσει και παρεξήγηση....
ΜΠΑΣΤΑ!
ΑΥΤΑ!

ΠΟΣΟΙ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΟΥ ΚΑΛΟΧΩΡΙΟΥ;

Καιρό έχω να γράψω εδώ! Δεν κατέβηκα και Ελλάδα το καλοκαίρι, επομένως ούτε και στο Καλοχώρι πήγα, και δεν υπάρχει υλικό!
Τώρα, βέβαια, αν πράγματι θέλεις να γράψεις κάτι υλικό βρίσκεις και πολύ μάλιστα αλλά γιατί, τότε, η ύπαρξη των δικαιολογιών...

Την ώρα αυτή που γράφω αυτά κουβεντιάζω ταυτόχρονα και με την Ιωάννα, από τη Νέα Υόρκη, στην ομάδα μας, στο Facebook (βρε τι σου κάνει η τεχνολογία) με θέμα τον αριθμό των κατοίκων στο χωριό μας!

Για 500 τους ξέρει, λέει, τον καιρό που ζούσε αυτή εκεί!

Έλα, βρε κοπέλα μου, η εποχή εκείνη ήταν η Χρυσή Εποχή του χωριού μας, και όλων των άλλων χωριών φαντάζομαι!
Τώρα, σήμερα πόσοι είναι οι κάτοικοι! Οι μόνιμοι κάτοικοι κι όχι με τους θερινούς πχ. με γερμανούς Καλοχωρίτες, με σουηδούς, με αμερικάνους, με θεσσαλονικείς, με αθηναίους κλπ., που για κάποιους μήνες τα καλοκαίρια ζουν στο Καλοχώρι!

Ποτέ δεν γνώριζα τον αριθμό κατοίκων του χωριού μας και θα υπάρχουν, θέλω να πιστεύω, κάποια στοιχεία αλλά πού και ποιά είναι αυτά;
Πριν κάποια χρόνια, με την έκδοση του βιβλίου μου, χρειάστηκα κάποια στοιχεία από το χωριό για το βιογραφικό μου μα αδύνατον να τα βρω!
Και τα ιντερνετ δεν ήταν και τόσο διεδομένα τότε - Για μένα ήταν για άλλους δεν ήταν!

ΠΟΣΟΥΣ μόνιμους κατοίκους, λοιπόν, έχει το Καλοχώρι Σερρών;

Όποιος ξέρει ας απαντήσει και στα σχόλια, κάτω από αυτό το κείμενο, αλλά και σε mail εδώ: mesimela@gmail.com

Πάλι το βγάλαμε το θεματάκι αν και μικρό αλλά ταυτόχρονα και μεγάλο!

Και βέβαια θα σας μιλάω!!!!

Και αυτή την φωτογραφία "έκλεψα" από την Έφη και ήθελα να γράψω για την Φωτεινή, την πρώτη στην φωτογραφία - Η άλλη, η γλυκειά και καλόκαρη σαν την Άγια Ειρήνη, είναι η μάννα της Έφης!

Με την Φωτεινή, λοιπόν, έχω συνεργαστεί επαννηλημένα όταν ήμουν νέα κοπέλα στο Καλοχώρι Σερρών και όταν μιλάμε για συνεργασία στα χωριά μας εννοούμε τα τσαπίματα, τα φυτέματα, τα τσακώματα, τα τιζέματα του καπνού κλπ.

Είμαι σίγουρη ότι κι εσείς έχετε ακούσει την φράση "ατρανήντς και ούτε ακλώσκεσαι και τερείς μας = θα μεγαλώσεις κι ούτε που θα γυρνάς να μας βλέπεις... να μας μιλάς"

Ε, λοιπόν εγώ το έχω ακούσει από πάμπολλους αλλά αυτής της συγκεκριμένης γυναίκας μου 'μεινε πιό έντονο απ' ότι όλων των άλλων!

Γιατί; Ιδέα δεν έχω!

Θυμάμαι που τσαπίζαμε κάτω, στους λεγόμενους "νοβάδες", στα χωράφια κοντά στην Ανατολή, και όταν για άλλη μια φορά που το είπε ένοιωσα να θέλω να φύγω από το "χαρούχι" που τσάπιζα, να πάω κοντά της και να την μαλώσω!

"Αφού ΔΕΝ θα σας ξεχάσω και ασφαλώς και θα σας μιλάω τι μου το κοπανάς όλη την ώρα" ήθελα να την φωνάξω αλλά δεν το 'κανα!

Της το χρωστάω όμως!
Και θα τις το πω με την πρώτη ευκαιρία διότι το αποθημένο μου πρέπει να το βγάλω για να ηρεμήσω!!!

Αυτά κι Άλλα Πολλά, που λέει σ' ένα βιβλίο του και ο φίλος μου ο Γιώργος ο Σκούρτης!

Ένα χάδι στον ανήμπορο!

Με τις φωτογραφίες από το Καλοχώρι, που η Έφη έχει ανεβάσει στο Facebook, εμπνεύστηκα να γράψω σ' αυτό το blog που, η αλήθεια είναι, το είχα κομμάτι ξεχασμένο!

Και ας με συγχωρήσει η Έφη που πήρα το ελεύθερο να "κλέψω" κάποιες φωτογραφίες της όπως αυτήν που βλέπετε τώρα.

Αυτή η γιαγιά με τα λευκά, στην μέση, είναι η λεγόμενη Παπαδιά, η γυναίκα του Παπά Ηλία, και οι γύρω είναι μέλη της οικογένειάς της στην αυλή του σπιτιού.

Τον Μάρτιο που βρέθηκα στο χωριό, παρά τις 24 μου ώρες εκεί, αν ήξερα ότι η γιαγιά αυτή υπάρχει ακόμα αναμφισβήτητα θα πήγαινα να την επισκευτώ!
Και αυτό είναι το θέμα μου!

Ένα είδος πρότασης θα ήθελα να κάνω, κάτι σαν παράκληση και ευχή, σε όλους εσάς που διαβάζετε αυτή την ανάρτηση και που μάλον ζείτε μακριά από το χωριό, όταν πηγαίνετε εκεί να κάνετε μια επίσκεψη στους γέρους και ανήμπορους!

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση γι αυτούς από το να τους χτυπά κάποιος την πόρτα!
Είναι απέραντη η χαρά τους όταν βλέπουν ότι κάποιος τους "θυμήθηκε" και τους είπε μια καλημέρα!

Εκτός από την ανημποριά και την αδιαθεσία τους, που αυτό και μόνο τους στενοχωρεί και τους θλίβει, έχουν και τον φόβο, και αυτό είναι το χειρότερο, ότι οι άλλοι τους έχουν ξεχάσει και ότι πλέον είναι ασύμαντοι...

Ενώ εμάς δεν μας κοστίζει τίποτα η μισή ώρα που αφιερώνουμε από τον χρόνο μας αυτούς τους κάνει να ευραίνεται η καρδούλα τους και να γεμίζει από ευγνομωσύνη!
Σαν ένα μικρό παιδάκι θα τους δεις να χαμογελούν και να σ' ευχαριστούν που τους θυμήθηκες!!!

Ένα χαμόγελο, ένα χάδι, ένας καλός λόγος... πόσο δύσκολο είναι για μας να χαρίσουμε αυτά τα λίγα για να κάνουμε έναν ανήμπορο να πιστεύει ότι θαύμα έχει γίνει κι ότι ο Θεός, όντως, ακόμα δεν τους έχει ξεχάσει;

Ούτε και χρειάζεται να πάμε με "γεμάτα χέρια". Το χαμόγελο και πάνω απ' όλα η ΑΓΑΠΗ μας είναι το καλύτερο και αξέχαστο δώρο γι αυτούς!

... τι μ' έπιασε τώρα και τα γράφω αυτά;

Η αλήθεια είναι ότι λυπήθηκα που δεν πήγα να δω την παπαδιά - Σε κάποιες άλλες, που στο κάτω κάτω ήταν και πιό νέες, πήγα αλλά όχι σ' αυτήν!
Αν μέχρι την άλλη φορά που θα πάω στο Καλοχώρι η παπαδιά υπάρχει ακόμα θα πάω, φυσικά!

Και θα μεριμνήσω να μάθω ποιοί/ποιές άλλο είναι οι ανήμποροι και αδιάθετοι και θα πάω και σ' αυτούς!

Προσπαθήστε να κάνετε κι εσείς το ίδιο!

30 ώρες στη Νάξο...

Δε γινόταν να μην περάσω από τη Νάξο, τώρα που ήμουν στις Κυκλάδες για 5-6 μέρες, να δω μια συχωριανή μου, την Έφη (την κόρη του Ναστούκα, του κοινώς Χάμπουλα), που ζει με την οικογένειά της και εργάζεται εκεί!
Στο καταπληκτικό αυτό νησί, όπου βρέθηκα για πρώτη φορά, κάναμε μέσα σε 30 ώρες αυτά που άλλοι κάνουν μέσα σε μια εβδομάδα και πηγαίνοντάς με αυτή στο λιμάνι, για να φύγω πιά, τα είχαμε μπερδέψει...
"Αλήθεια χθες ήρθες;" με ρώτησε κι άρχισα να αναρωτιέμαι κι εγώ μήπως ήμουν εκεί από πολύ πιό πριν!!!

Την όμορφη νεράιδα Καλοχωρίτισσά μας, την γοργόνα της Νάξου που κολυμπά με την ταχύτητα μιας ατόφιας νησιώτισας, δεν την γνώριζα από πριν - Την γνώρισα, ωστόσο, πρόσφατα μέσω του Facebοok και θα ήταν απαράδεχτο να μη την επισκεφτώ και IRL μιάς και ανέπνεα τον ίδιο αέρα μαζί της για μια εβδομάδα!

Όταν είχε γεννηθεί αυτό το κοριτσάκι, και αργότερα η αδελφούλα της η Χριστίνα (τα δύο στερνοπούλια του Ναστούκα και της Ρήνας του, κοινώς, Πηλέν), εγώ ήμουν ήδη μεγάλη κοπέλα και είχα το βλέμμα μου στραμμένο προς τα έξω... προς μακρινές χώρες για περιπέτειες και πού να θυμάμαι τέτοια μικρά όταν, μάλιστα, έμεναν και στην αντίθετη πλευρά του χωριού μου! Αλλά αυτή με θυμάται, λέει!

Ε, ναι, μια μικρούλα πάντα θυμάται μια μεγάλη κοπέλα και προφανώς θέλει, όταν μεγαλώσει, να γίνει σαν κι αυτήν αλλά μια μεγάλη, που το βλέμμα της παίζει και το αίμα της βράζει γι αλλιώτικες χαρές, πού να 'χει μάτια για μικρά και μυξιάρικα μωρά!!!

Με γλυκειές εμπειρίες άφησα πίσω μου και τη Νάξο και την Έφη με την χαριτωμένη κορούλα της και με τον σχεδόν συχωριανό μας άνδρα της (από την Ανατολή αυτός!)
Οι δε πολύωρες συζητήσεις μας, διαφόρου περιεχομένου και κυρίως φιλοσοφικού, θα με κρατήσουν για πολύ καιρό, αν όχι για πάντα, σε σκέψεις.... αναμνήσεις... συλλογισμό... αναλογισμό...

Ο Νάκης...

Ο Νάκης, γιός του Γιάννη του Παναστάτη!
Τον ξέρετε, φαντάζομαι, όσοι έχετε κάποια επαφή με το Καλοχώρι!

Από μικρό παιδί ακόμα τον έβλεπα να συμπεριφέρεται σαν μια γυναίκα! Κι όχι σαν μια οποιαδήποτε γυναίκα αλλά σαν μια από εκείνες τις "κοτσομπόλες" που για μοναδική απασχόληση έχουν την ένοια του τι θα φάνε, τι θα μαγειρέψουν, τι φοράει ο ένας και τι λέει ο άλλος... ναι, έτσι έκανε αυτό το παιδί και το θυμάμαι πολύ καλά! Κι εκείνο το υπέρβαρο που είχε σαν παιδάκι ακόμα, που τώρα κατέληξε σε αυτό που βλέπετε, το υποπτευόμουν πως κάτι δεν ήταν όπως θα έπρεπε να ήταν!

Για το Νάκη έτρεξε, θυμάμαι, ο πατέρας μου από νωρίς να πάρει την αναπηρική του σύνταξη!
Τέτοια να έλεγες στον πατέρα μου! Χαρά του με την ευκαιρία να κατέβαινε στην Αθήνα, ή και αλλού, για να ασχολείται με χαρτούρες και με θέματα άλλων!

Καιρό είχα να τον δω τον Νάκη και παρόλα αυτά με γνώρισε δίχως δυσκολία κάτι που μ' εντυπωσίασε και μάλιστα ρωτούσε τον πατέρα του, που κατέβαινε από πίσω, αν αυτός με γνωρίζει!
Μουρμούριζε ο Νάκης πριν με δει - κάτι για την μάνα του έλεγε, θαρρώ, μα δεν τον άκουσα καλά...

Λάμπουν από χαρά...

Αυτά τα αγαπημένα, για μένα, πρόσωπα, την Πέπη του Σούκα και την Ναζλού του Ζεγκήλια, όσο και να με πιέζει ο χρόνος θα πάω να τα δω, έστω για λίγα λεπτά, και το ίδιο έκανα και τώρα που ήμουν μόνο για 24 ώρες το χωριό!
"Γουρπάντς η θείας, Σύμελα, που έρθες και είδες με" έλεγε και ξανάλεγε η Πέπη!
Είναι, φαντάζομαι, εξαιρετικά δύσκολες αυτές οι μοναξιές στα χωριά, κυρίως γι αυτούς που είναι κατάκητοι όπως είναι και η Πέπη και την επίσκεψη κάποιου την θεωρούν σαν ένα δώρο από τον Θεό!

Την φοβάμαι αυτή την μοναξιά. Τους σκέφτομαι αυτούς τους ανθρώπους και τώρα αντιλαμβάνομαι τι είναι να φτάσεις εκεί... η Πέπη που παλιά τσάπιζε στρέμματα με καπνό την ημέρα να είναι σήμερα όλο το 24άωρο στο κρεββάτι και να περιμένεις κάποιο δώρο από τον Θεό... και τι να σου κάνουν και τα παιδιά σου που έχουν την ζωή τους και την ρουτίνα τους μακριά από σένα;

Η δε Ναζλού μόλις με είδε με ενθουσιασμό μου μίλαγε γι αυτά που της λέει η κόρη της, η Έφη από την Γερμανία!
"Μαμά, ο τέδε με το τάδε όνομα ποιός είναι" και προφανώς εννοεί για άτομα που πρόσφατα δηλώθηκαν σαν μέλη του Καλοχωρίου στο Facebbok που για την Έφη ακούγονται άγνωστα!

Έλαμπαν από χαρά και οι δυό τους - είναι ευλογία να κάνεις έστω μικρές επισκέψεις σε μόνους ανθρώπους και υποσχέθηκα στον εαυτό μου την επόμενη φορά που θα είμαι στο Καλοχώρι να επισκεφτώ και ανθρώπους που δεν είναι συγκενείς μου!
Γιατί όχι; Ξέρω ότι μόνο χαρά θα λάβουν και τίποτα άλλο...